در 1976 دكتر Dr Alex Sakula از بيمارستان Red Hill در انگلستان ، در تحقيقاتش مشاهده كرد كه ميزان ويتامين A خون در 28 نفر از بيمارانش كه مبتلا به سرطان برونشى هستند ، كمتر از مقدار معمول است . دكتر Dr . Bernard P . Lane از دانشگاه ايالتى نيويورك نسوج مجراى تنفسى 200 نفر را براى مدت 3 هفته در معرض مواد سرطانزا قرار داد ، و مشاهده نمود كه در اثر درمان با ويتامين A تغييرات سرطانى حاصله روند معكوس پيدا كرد . در سال 1981 مجله معروف پزشكى بريتانيا به نام Lancet گزارشى منتشر كرد كه دكتر Dr . Nicholas Wald و همكارانش در تحقيقاتى نشان داده‌اند كه متوسط مقدار ويتامين A در خون تمام افراد داوطلب مورد آزمايش كه مبتلا به انواع سرطان بوده‌اند محسوسا كمتر از متوسط مقدار ويتامين A خون افراد سالم بوده است . و اختلاف بين اين دو ميانگين براى افراد مبتلا به سرطان ريه خيلى بيشتر بوده است . در سال 1981 دكتر Modan و همكارانش تحقيق جالبى را گزارش دادند . در اين تحقيق رژيم غذايى 406 نفر بيمار مبتلا به سرطان معده و 812 نفر اشخاص سالم را بررسى كردند و مشاهده شد كه ارتباط معنىدارى بين مصرف بتا كاروتن و كاهش خطر سرطان وجود دارد . به دنبال آن در سال 1981 دكتر Eli Seifter از دانشكده پزشكى آلبرت انيشتين ، آخرين اطلاعات علمى را از نتيجهء تحقيقات مداومش در مورد آثار ويتامين A و بتا كاروتن در سرطان اعلام داشت . دكتر شيفتر و همكارانش طى 15 سال فعاليت ضد تومور ويتامين A را در موشهاى آزمايشگاهى به‌طور روشن اعلام نمودند . و به علت مسموميت ويتامين A در درازمدت ، مصرف بتا كاروتن را بجاى ويتامين A معمول داشتند . دكتر شيفتر در گزارش خود اضافه نموده است بهترين نتيجه را وقتى گرفته است كه به موازات مصرف بتا كاروتن بيماران را تحت پرتو درمانى نيز قرار داده است . در موشهايى كه تحت اين روش درمان شده‌اند تمام تومورها به كلى از بين رفته و تا دو ماه پس از قطع درمان هيچ علامت رشد مجدد تومورها ديده نشده است فقط در يكى